بررسی مینی سریال میر از ایست تاون

به گزارش وبلاگ روشن، علی ورامینی؛ میر از ایست تاون اثر نسبتا جدیدی از اچ بی او است که به نظر می رسد یکی از کم خرج ترین و البته کم لوکیشن ترین آن ها باشد و درعین حال پیچیده ترین و پرجزییات ترین مینی سریال هایی که از این شبکه پخش شده است. داستان بر مدار موضوعی می چرخد که بدیع نیست؛ قتل در شهری کوچک. دختری در مه به کارگردانی فیلمساز ایتالیایی دوناتو کریسی را اگر دیده باشید، یا بیشتر از آن سریالِ چیز های تیز (sharp object) که آن هم به سفارش اچی بی او ساخته شده، از جهاتی شباهت هایی با این سریال دارند، فیلم ها و سریال های بیشتری هم می توان به لیست افزود.

بررسی مینی سریال میر از ایست تاون

میر از ایست تاون همه این ها هست و بیش از آنها. تلاش من در ادامه در راستای تبیین همین موضوع است که چرا این مینی سریال یک اثر قابل توجه و شاخص در ژانر خودش است. قبل از آن باید بگویم که این متن بخشی از داستان را لو خواهد داد، اگر تا لحظه ای که این متن را می خوانید، سریال را ندیده اید، باید بگویم که خوش به حال تان، دیدن چنین اثری برای بار اول لذت مضاعفی نسبت به دیدنش در دفعات بعد دارد. توصیه ام این است که ابتدا این هفت قسمت را ببینید و بعد به سراغ این متن بیایید.

ایست تاون به مثابه شخصت

یکی از ویژگی های شاخص سینمای امریکا، به خصوص سینمای جدی تر آن، [شخص]بودن لوکیشن است. منظور این نیست که لوکیشن به خاطر ویژگی های مکانی یا حتی جامعه شناختی اش بستر یک سری حوادث می شود، بلکه در بعضی آثار، شهر خودش به مثابه یک شخص نقش بازی می کند. مثلا نیویورک در راننده تاکسی یا میامی در سریال دکستر.

در این نوع آثار گویی ما با موجود زنده ای طرف هستیم که ویژگی های خاص خودش را دارد و نه فقط ساختاری است که رویداد ها در آن پدید می آیند، بلکه خودش عاملیت دارد و بر رخداد ها تایرگذار است. ایست تاون هم همین خاصیت را دارد. شهری کوچک در پنسیلوانیا که سرد است.

اولین روبروه بیننده با این شهر همان سردی اش است؛ سردی ای که تا سرانجام ادامه دارد. ایست تاون به رغم چهره ساده ابتدایش، بدقواره است. بیشتر دخترانِ شهر در سن بسیار پایین مادر شده اند، درواقع کودک- مادر هستند. تن فروشی برای گذران زندگی روزمره انگار شغل بدیل بسکمک از دختران است، اعتیاد و بزه های حولِ آن، دیگر ویژگی در چشمِ شهر است، نابهنجاری ای که تا خانه کارآگاه شهر هم نفوذ کرده است. به این ها خشونت را هم اضافه کنید، البته نه از نوع سازمان یافته و گروهی، خشونتی که در بستر یک شهر کوچک می تواند وجود داشته باشد.

توالی این تصاویر از شهر دیگر نه آن را یک شهر آرام و زیبای دوست داشتنی بلکه شهری زمخت و نادخ نشان می دهد. در این شهر کوچک تقریبا همه یکدیگر را می شناسند؛ یا قوم وخویش هستند یا دوست و همکلاسی سابق. شاید چنین شهری، با روابط ساده و آشنایی های تودرتو بستر مناسبی برای یک درام جنایی جذاب نباشد، مگر آنکه نویسنده با پیچیدگی های انسان حتی در یک شهر ساده آشنا باشد. آنچه این شهر کوچک را بستر داستانی گیرا، جذاب و معمایی پیچیده کرده است، کنش های انسان در بزنگاه هایی است که برای هرکسی می تواند رخ دهد.

پاسبان خسته شهر

از شهر که بگذریم، همه دیگر روابط و همه کاراکتر ها حول یک شخص می گردند، پاسبان خسته شهر. میر شهیان با بازی کیت وینسلت که کارآگاه این شهر است، دقیقا همان نسبت و رابطه ای با شهر دارد که با مادرش دارد، نه توان دل کندن از آن دارد نه مهربانی زیادی نسبت به او دارد.

میر رابطه پیچیده ای با شهر دارد، خسته تر از آن است که تمام مشکلاتی را که به او (و نه ایستگاه پلیس) ارجاع می دهند با خوشرویی حل نماید و اصول اخلاقی اش هم اجازه بی تفاوتی مطلق به او نمی دهد. بی اعتنایی اش به جزییات زندگی، سِرشدگی، پرخوری عصبی، لباس پوشیدن و شیوه معاشرتش با آدم ها، همه حکایت از زنی دارد که در حال کشیدن خود است.

رفته رفته متوجه می شویم که آنچه این زن را چنین ساخته، چه رخداد هایی در زندگی شخصی اش بوده است. در محل کارش هم مساله ای حل نشده دارد، دختر دوستی قدیمی که یک سال است ناپدیدشده و قتل مرموز دختری دیگر که آن هم از آشنایان است به آن اضافه می شود.

طبیعی است برای آدمی که توان تحمل خود را ندارد، پذیرفتن همکاری از شهری دیگر که او را در حل مساله کمک کند سخت باشد. همکار جدید خوب تر از آن است که میر او را پس بزند و این خوب بودن به حدی است که در مواردی هم میر از او سوءاستفاده می کند و درنهایت در حل بخشی از معما به او کمک بزرگی می کند، آن هم به قیمتی گزاف برای خودش.

سلوک مِیر

خلاف کارآگاه های مرسوم چنین داستان هایی، میر هیچ چیز خارق العاده ای ندارد، درواقع هیچ فزونی از متوسط آدم ها ندارد. نه هوش بالاتری، نه توان فیزیکی، نه زیبایی، نه حتی نسبت به دیگران اخلاقی تر است. می بینیم که سرخط قرمز های خودش می تواند دست به پاپوش درست کردن هم بزند.

آنچه میر را جذاب می کند و تماشاچی گام به گام با او همراه و همدل می شود، سفر نویسنده و کارگردان به اعماق لایه های وجودی یک زن معمولی در یک شهر معمولی است که دست قضا چند وقت اخیر بر او و شهر بسیار سخت گذشته است. میر در جهت بهتر کردن این شهر برای زندگی، با تمام تروما هایی که این شهر برای او به وجود آورده یا در این شهر برای او رقم خورده است باید که روبروه شود، چراکه بدون کمک به خود نمی تواند به شهر کمک کند. برای کمک به خود هم راهی ندارد جز تا عمق تاریکی رفتن، جز چشم در چشم وحشت دوختن.

در این جهت تمام شخصیت های فرعی داستان در حال شدن هستند، از سویی بیشتر آن ها خود در حال چالش با خود و هستی شان هستند و در حال شکل گیری و از سویی دیگر این شدن تا دم آخرِ آخرین قسمت سریال برای بیننده در حال ترسیم است. یعنی مخاطب با شخصیت های قطعی از ابتدای داستان روبرو نیست، با شخصیت هایی روبرو است که هرکدام سلوک خود را دارند و در این سلوک مخاطب با یک فیلمنامه دقیق و پر جزییات و یک کارگردانی بسیار به اندازه همراه می شود. طرفه اینکه همه این شخصیت های داستان در خدمت شکل گیری همان دال مرکزی یعنی، میر است. سلوک میر مهم ترین سلوک در این میان است.

شوهر سابق، دختر، پسر مرده، مادر، دوستان دور و نزدیک، خاطرخواه های جدید و همکاران، همه اگرچه خود شخصیتی مجزا، کامل و قابل توجه هستند، اما کارکرد اصلی شان ساخت یک میر با تمام ابعادش است. میری که در کنار این جزییات و بازی بی نظیر وینسلت ساخته می شود. این هفت قسمت را اگر بخواهم در یک جمله خلاصه کنم، گذار یک مادر کارآگاهِ معمولی از حوادث غیرمعمولی زندگی است.

برای میر حل کردن معمای قتل و گم شدن ها در شهر هم بخش مهمی از این طی طریق میر هستند تا با هستی خودش، آشتی کند تا بعد از همه آنچه بر او گذشت بار دیگر بتواند اتاق شیروانی را باز کند و به دشواری وظیفه زندگی ادامه دهد. اگر ما ابتدای داستان با کارآگاهی طرف هستیم که می خواهد مساله حل نماید تا مسائل خودش را فراموش کند، زنی که می خواهد با فاصله دریافت از تروماهایش، آن ها را به یاد نیاورد، درنهایت با کارآگاه- مادری روبروه هستیم که در کنار همه آنچه بر او گذشته می نشیند و سعی می کند کار درست را انجام دهد و نه فقط مساله حل نماید.

ادای احترامی به وینسلت

حقیقتا نمی توان از این سریال گفت و از کیت وینسلت نگفت. نمی توان به او ادای احترام نکرد، به زنی چهل وچندساله که فارغ از تمام کلیشه های تحمیل شده نقش مادربزرگ را می پذیرد. برای اویی که نه چندان پیش تر، اسطوره زیبایی و جذابیت هالیوود بود و امروز علیه آن ساختار نه به لفاظی و حرف مفت که با راه و منشش شورش می کند.

چندی پیش گاردین در مقاله ای درباره وینسلت و این سریال اشاره کرده بود که او با تصمیم کارگردان مبنی بر لاغرتر نشان دادن و حذف توده های چربی بدنش مخالفت کرده است. جوان تر هم که بود با قدبلندتر نشان دادنش در فیلمی دیگر مخالفت کرده بود.

وینسلت در این سریال چنان میر را بازی می کند که گویی مشغول ایفای خودش است. ده سال پیش هم در مینی سریال میلدرد پیرس همین بازی حیرت انگیز را از او دیده بودیم که برای آن جایزه امی را از آن خود کرد. حضور او و امثالهم از دلگرمی های هنوز هالیوود است.

منبع: فرارو

به "بررسی مینی سریال میر از ایست تاون" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "بررسی مینی سریال میر از ایست تاون"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید